Wie ben ik?

Het samenspel van verschillende rollen vormen grotendeels mijn identiteit:

Professional

Moeder

Sinds 2022 is het moederschap een groot deel van mijn dagelijks leven en identiteit geworden. Echter heb ik sinds 2018 al contact met de kinderen van mijn partner, waarvoor ik binnenshuis ook een verzorgende rol op mij neem. Het hebben van een samengesteld gezin is in mijn ogen heel mooi: het is van te voren moeilijk voor te stellen hoe je zo veel kunt gaan geven om kinderen die 'officieel' niet van jou zijn. Dit mogen ervaren zie ik als een groot cadeau. Natuurlijk brengt het ook uitdagingen met zich mee. Wat mij betreft typerend bij de moederrol ansich: een rol van pieken en dalen maar vooral één met heel veel liefde en belangrijke lessen. En ik ben dankbaar dat mijn zoontje een lieve broer en zus heeft om naar op te kijken. Mijn zoontje zelf heeft mij al genoeg spiegels voor weten te houden en elke fase is er weer één met andere uitdagingen. Over het algemeen probeer ik hem vanuit liefde, vertrouwen en positiviteit letterlijk en figuurlijk zijn eigen stappen te laten zetten.

Als psycholoog ben ik betrokken, empathisch en praktisch ingesteld. Ik geloof dat mensen vaak meer kracht in zich hebben dan ze zelf denken en help hen die kracht te ontdekken en te benutten. Ik probeer dan ook altijd aanspraak te doen op iemands eigen inzichten, verantwoordelijkheid en daarmee zelfredzaamheid. Op een duidelijke manier, maar altijd vanuit oprechte interesse en sympathie. Ik werk graag vanuit mijn expertise en kennis, maar ook zeker vanuit mijn gevoel. Tijdens gesprekken maak ik in eerste instantie altijd verbinding van mens tot mens, waarbij mij inleef in de ander en ook mijn eigen persoonlijkheid en kwetsbaarheid mee neem. Vervolgens vormen we een professionele samenwerking gebaseerd op gelijkheid, openheid en reflectie.
Ondanks dat ik het als psycholoog gewend ben om veel zelfstandig te werken, word ik altijd enthousiast van collegiale samenwerking. Als collega ben ik dan ook zichtbaar en betrokken: actief op de werkvloer en open voor reflectie in intervisie en supervisie.

Vriendin

Laura

Vroeger had ik altijd al her en der vriendschappen. 1 of 2 mensen vanuit school, een paar vanuit de hockey, etc. Onderdeel van een vaste vriendinnengroep ben ik nooit geweest. Heeft dat mij vroeger doen twijfelen aan mezelf? Uiteraard. Maar het zorgde er voor dat ik mensen om mij heen verzamelde die ik vanuit een primaire menselijke verbinding om mij heen wensde. Soms passend bij een bepaalde levensfase. Soms met een gedeelde interesse. Het heeft mij doen durven vertrouwen op mijn eigen intuïtie in het aangaan van connecties. Sommige vriendschappen verwateren naarmate je allebei in verschillende levensfasen terecht komt. Maar een hoop van mijn huidige vriendschappen gaan al lang terug. Ook nu leer ik echter nog altijd graag nieuwe mensen kennen. Ik laad op door samen te zijn met mensen, diepgaande gesprekken te hebben of gewoon lekker te lachen.

Mijn jeugd heeft zich afgespeeld in een klein dorp in de Achterhoek. Samen met mijn zus schipperde ik vanaf mijn 5e tussen onze ouders die waren gescheiden. Vanuit hen, maar ook vanuit de dorpse omgeving was er veel bewegingsvrijheid: als klein kind veel buiten spelen, maar ook al op jonge leeftijd zelf op de fiets naar school, de hockey en vriendinnen. Het was een veilige omgeving om in op te groeien maar ook het dorpse 'ons-kent-ons' kent natuurlijk zijn uitdagingen. Als gevoelig en emotioneel meisje heb ik op de basisschool ook te maken gehad met pestgedrag. Terugkijkend denk ik dat de combinatie tussen deze uitdagingen en mijn bewegingsvrijheid hebben gemaakt dat ik op mijn eigen benen ging staan. En langzaam evolueerde van stil en verlegen, naar sociaal en outgoing. Met vallen en opstaan natuurlijk. Maar vandaag de dag kijk ik juist op die vallen terug als dé momenten die mij weerbaar hebben gemaakt. Ze hebben mij doen beseffen wie ik zelf nou echt ben en waar ík gelukkig van word.

Een blik op mijn werk en samenwerkingen: